نکات قرآنی،استاد مسعود ریاعی،نکات قرآنی شماره 4 - ذکر با عمل
هر ذکری را عملی است متناسب با آن.
عملِ ذکر “بسم الله الرحمن الرحیم”، بخشنده و مهربان بودن است. جز این باشد ذکرت از زبان فراتر نرفته است. عملِ ذکر “فتاح”، گره گشایی از کار خلق خداست. جز این باشد ذکرت از زبان فراتر نرفته است. عملِ ذکر “علیم”، آگاهی بخشی به طالبان آن است … عملِ ذکر “رزاق”، رزق رسانی به دیگران است … عملِ ذکر “لا اله الا الله”، یگانه گویی، یگانه اندیشی و یگانه بینی است … عملِ ذکر “الله اکبر”، توجه از غیر بریدن و روی سوی آن ناشناختنیِ لایتناهی داشتن است. جز این باشد ذکرت از زبان فراتر نرفته است. چه “اِلیهِ یَصعَدُ الکَلِمُ الطَّیِّبُ و العَمَلُ الصّالِحُ یَرفَعُهُ” ( کلمات پاکیزه به سوی او صعود می کنند و این “عمل صالح” است که آنها را عروج می بخشد!). تو با ذکرِ بی عمل به جایی نخواهی رسید. ذکرت را در دیگ عمل بجوشان. بگذار “ذکر” چنان در تو جاری شود تا تمام وجودت تجلی آن ذکر گردد. چه خداوند، اسماءش را برای بندگانش گذاشته است. آنها را واژه مپندار. هر کدام از این اسماء از بالاترین ارتعاشات باطنی برخوردارند. همراه با ذکرت، به مفاهیم شان عمل کن. عمل به آنان، تقدیم برکات شان است به دیگران. و اینگونه است که تو خود بیش از پیش از آنها پُر خواهی شد. این که گفتم یک قاعده ی اصیل باطنی است. قدرش را بدان.
برگرفته شده از آثار استاد مسعود ریاعی
