وبلاگ شخصی -احمد سوری

در آیات، “قُل اَعُوذُ بِرَبِّ النّاسِ، مَلِکِ النّاسِ، اِلهِ النّاسِ”(بگو؛ پناه می برم به پروردگار مردمان، پادشاه مردمان، خدای مردمان)، اینها سه ربّ نیستند، بلکه یک ربّ در سه تجلّی اند. عالَم را یک نیروی واحد، فرمان می رانَد، اگرچه جلوه های متنوع به خود بگیرد. پادشاهِ هستی، هر لباسی که به تن کند، باز همان پادشاه است. در اینجا، وجهی در آفرینش و ربوبیّت، وجهی در تدبیر و حکومت، و وجهی در عشق و الوهیّت را اشاره دارد. سالک با تسلیم به چنین جریان کامل، زنده و کارآمدی، خود را از ظلمت و رنج، رهانده، و به خانه ی امن ازلی خویش می رساند.

برگرفته شده از آثار استاد مسعود ریاعی

سایت :        https://www.masoudriaei.com/