وبلاگ شخصی -احمد سوری

  “طس”

طاء سین

قدر “طاء سین” اول سوره ی “نَمل” را بدان که آن عین هدایت و بشارت است. همان چیزی است که روح و جانمان بدان نیازمند است. آن را واژه مپندار، آن اشاره به وجودی زنده است، چه می فرماید؛ “کتاب مبین” است. آشکار است. به ظهور رسیده است. و این زنده ی آشکار است که میتواند هدایت و بشارت باشد. “طاء سین” ۱۳۱ ،جلوه ای از “سلام”۱۳۱ و همان “یاسین” ۱۳۱ در لباس “کتاب مبین” است. در سوره ی یاسین در جلوه ی “قرآن حکیم” آمده و اینجا در جلوه ی”کتاب مبین” رخ نموده است که در هر صورت نور “سلام” است.

زیرا آن هدایتگری که به “سلامت” راه می بَرَد و بشارت رستگاری می دهد، جز “او” نیست. و یادت باشد این تنها سوره ای در قرآن است که دو “بسم الله الرحمن الرحیم” دارد. یکی در “ابتدا” و یکی در “میان”. ای دوست، “نور زنده” را دریاب. نور نازل شده ای که سراسر هدایت و بشارت برای اهل ایمان است “هُدیً وَ بُشری لِلمؤمِنِینَ”. این “نور زنده” همان است که چون دریافتش کنی، ماسِوای حق، محو و بی اثر می شود. بدان که نورهایی است که چیزها را نمایان می کند، و نورهایی است که چیزها را پوشانده، محو می کند. و این از آن نورهایی است که “غیر” را زایل میکند تا تو توجه از آنها بر گیری و بر راه شوی.

آن را میتوان با”ایمان”ی تمام، با ایمانی که آلوده به هیچ شک و شبهه ای نیست، دریافت کرد. چه خود می فرماید؛ از آنِ مؤمنین است،” لِلمؤمنین”! این یعنی، ا‌یمان، کلید دریافتش است.

برگرفته شده از آثار استاد مسعود ریاعی

سایت :        https://www.masoudriaei.com/