وبلاگ شخصی -احمد سوری

  “فَاستَقِم کَما اُمِرتَ”

استقامت کن، همانگونه که امر شده ای

“استقامت”، پایداری در راهی است که قدم نهاده ای. آن چون اکسیر کیمیاگری، سالک را اقتدار می بخشد و باعث گذر از یک مرحله از آگاهی و حیات، به مرحله ای فراتر می شود. هر امری را استقامتی متناسب با آن است. و هر چه این امر عظیم تر باشد، عملی کردن آن، استقامت بیشتری می طلبد. انسانی که خواهان رهایی از رنج است، چاره ای جز استقامتی در خور و شایسته ندارد زیرا گذر از وادی های نفس، گذر از وسوسه ها و آرزوها، گذر از داشتنی ها و دانستگی ها، گذر از شرطی شدگی ها، گذر از ابتلائات و مصیبت ها، استقامتی جانانه می طلبد. چه “مُخلَص” شدن و نیل به “رهایی”، برای روح هایی که خواهان آنند، بهایی دارد که بی استقامت ممکن نیست. این موقفی سخت، اما ضروری است. برای همین است که پیامبر(ص) فرمود؛ “شَیَّبَتنِی سُورَةُ هُود” (سوره ی هود، پیرم کرد!) زیرا این آیه که در آن، امر به استقامت شده است، در سوره ی هود است.

ای دوست، در رجوع “الی الله”، که همان رجوع به کیفیت پاکی و رهایی است، هر آن باید لطیف و لطیفتر شد و سنگینی های اسارت بار را از ذهن و جان زدود و مشتاقانه به زیر تیغ بی تعلقی رفت. باید رها کردن را آموخت تا رها شدن را هدیه گرفت. زیرا همواره این لطیف است که به “لطیف” واصِل می شود. و بدان که هیچ ثقیلی را بدین مقام راه نیست.

برگرفته شده از آثار استاد مسعود ریاعی

سایت :        https://www.masoudriaei.com/