وبلاگ شخصی -احمد سوری

 “فَاذکُرُونِی اَذکُرکُم”

“یادم کنید تا یادتان کنم”

“نام های خداوند”، برکت است. صید برکت، وسیله ای توانا می خواهد، که آن، “ذکر” است. برکتِ صید شده ظرفی می طلبد مناسب حالش، که آن “قلب” است. و قلب باید پیش از این “خالی” شده باشد. پاک و بی تعلق. برای اینکه یک فنجان چای برای نوشیدن داشته باشی، ابتدا باید؛ الف) چای وجود داشته باشد، ب) فنجانی وجود داشته باشد، ج) حرکت و توانایی برای ریختن چای در فنجان وجود داشته باشد، د) فنجان خالی باشد.

آنگاه که “نام خداوند” وارد قلبت شد، ذکرت قلبی است پس زبانت ساکت می شود، زیرا در این کیفیت فقط “مذکور” می درخشد و نه ذاکر. این یعنی، ذکر، مذکور را به درون کشیده و در قلب متجلّی اش نموده است. با این روند، روح، نور یافته و به ظهور خویش نائل می شود. پس از این “واقعه”، نگاهت به جهان تغییر خواهد کرد، چه آن نگاه تاریک و بسته و خفته ی پیشین زایل شده است. و یادت باشد که “واقعه” نام قیامت روح است همچنانکه “الساعة” نام قیامت قلب است و “الطامة الکبری” نام قیامت کبری است.

برگرفته شده از آثار استاد مسعود ریاعی

سایت :        https://www.masoudriaei.com/