وبلاگ شخصی -احمد سوری

 برخی تصور کرده اند که آیه “اِنَّ اللهَ لا یُحِبُّ الفَرِحِینَ” به مفهوم آن است که خداوند مطلقاً انسانهای شاد و خوشحال را دوست ندارد. اینطور نیست. این آیه راجع به قارون و قارون صفتان است.

همانها که سرمست از ثروت های دنیوی، متکبرانه بر دیگران فخر می فروشند و شادی می کنند. شادیِ اینچنینی است که مورد مذمّت خداست. خداوند خود در آیه ای به اهل ایمان فرمان می دهد که شاد باشند “قُل بِفَضلِ اللهِ و بِرَحمَتِهِ فَبِذلکَ فَلیَفرَحُوا” (بگو؛ به فضل الهی و به رحمتش شادمان باشند). این حیاتی که شامل حالت شده، خود فضل الهی و رحمت اوست.

اصلاً مگر می شود کسی با ارحم الراحمین باشد و شاد نباشد؟! با خدا باشد و خوشحال نباشد؟! از موهبت حیات برخوردار باشد و مسرور نباشد؟! این غیر ممکن است. یک سالک حتی آن زمان که غم از دوست رسد، باز خوشحال است، چه از سوی دوست است! یاد دوست است! اصل با سرور و شادمانی است. و این سرور و شادمانی از وجود حضرت دوست است، نه از داشتن ها و نداشتن ها. این اوست که اقیانوس عشق و رحمت است. بارها گفته ام که جدی ترین آدمها، دورترین آدمها از خدایند. مگر می شود کسی خدای بخشنده و مهربان و با گذشت را بنده باشد و خوشحال نباشد؟! و این سرور و شادمانی را به دیگران تقدیم نکند؟! “فَرِحِینَ بِما آتاهُمُ اللهُ مِن فَضلِهِ”. چنین کسانی همواره از فضلی که خداوند عطایشان نموده، شادمانند.

و این شادی را انفاق می کنند تا همگان از آن بهره برند. این شادی، شکوفایی است. برون فکنی “نور” است. زیرا “حیات” خود یک جشن بزرگ است و آنچه آن را به عزا مبدل می نماید حماقت وجهالت خود انسان است. پس ممسک نباش، شاد باش و شادی بخش. که چنین بینشی عملاً توسعه ی خداشناسی و خدادوستی است.

برگرفته شده از آثار استاد مسعود ریاعی

سایت :        https://www.masoudriaei.com/