نکات قرآنی،استاد مسعود ریاعی،نکات قرآنی شماره 18 - بهشت درون
آنها که به بهشت خویش رسیده اند، آغاز دعایشان “سبحان”، پایان آن “حمد” و میانش “سلام” است و این است “تحیَّت” و برخورداری از حیات!
یک سالک دعا کردن را از آنان می آموزد. به پاکی لایتناهیِ غیر قابل توضیح وارد می شود، خود را از حیاتی سرشار از سلامت پُر می کند و با ستایشی عملی از رب العالمین و جریان رُبُوبی اش آن را به پایان می برد. و سالک خوب می داند که در این روند، ذهن کاملا متوقف و تسلیم است، جز این باشد ورود به حوزه ی “سبحان” منتفی است.
حال از این منظر که گفتم آیه را بنگر و درسش را بگیر؛ “دَعو’یهُم فِیها سُبحانَک اللّهُمَّ و تَحِیَّتُهُم فِیها سَلامٌ و آخِرُ دَعو’یهُم اَنِ الحَمدُلِلّهِ رَبِّ العالَمِینَ”(دعایشان در آنجا این است: بار خدایا تو پاک و منزّهی! و زندگی بخشی شان در آن، سلام است! و پایان دعایشان الحمدلله رب العالمین است!). پس او با این دعا، با “سبحان” وارد می شود، از “سلام” حیات می گیرد، و با “حمد” نور یافته، متجلی می شود.
برگرفته شده از آثار استاد مسعود ریاعی
